12. #NowaKultura – Strefa Chwały Festiwal – piękno żywego Kościoła

Urokliwe, zabytkowe miasteczko położone w Kotlinie Sądeckiej. Poranne mgły spływające z gór. Wiatr, który nikogo nie dziwi, bo tutaj zawsze wieje. I grupa uśmiechniętych ludzi, wśród których każdy czuje się jak w rodzinie. Tak można w skrócie opisać Festiwal Strefa Chwały – Rekolekcje Ludzi Nowej Kultury – odbywający się już od kilku lat w Starym Sączu. Spotkanie wyjątkowe przynajmniej z trzech powodów.

Po pierwsze, miejsce – Stary Sącz sam w sobie jest klimatyczną perełką Małopolski, a dodatkowo znajduje się tu jedyny w Polsce oryginalny Ołtarz Papieski, pamiątka wizyty Jana Pawła II, który w 1999 roku kanonizował na starosądeckich błoniach Kingę, założycielkę klarysek. Miejsce wyjątkowe dla wielu pokoleń, gromadziło wiernych po śmieci Papieża Polaka, podczas jego beatyfikacji i kanonizacji. W ciągu ostatniego roku 183 tysiące pielgrzymów odwiedziło Ołtarz Papieski i prężnie rozwijające się przy nim Diecezjalne Centrum Pielgrzymowania. Wysiadając z samochodu, autobusu czy pociągu, idąc w stronę namiotu Strefy Chwały słychać… ciszę! To ona jako pierwsza atakuje nasz słuch, dopiero później dobiegają do naszych uszu harmonijne głosy zespołu prowadzącego uwielbienie. Ta cisza właśnie, oderwanie od zgiełku i pośpiechu codziennego życia sprawiają, że do Starego Sącza przyjeżdża się odpocząć i nabrać sił… także tych duchowych.

Po drugie – ludzie. Ludzie Nowej Kultury czyli kto? Każdy, bo każdy jest odbiorcą kultury i każdy twórcą może być, zwłaszcza, że świat potrzebuje tego budowania na nowo kultury i cywilizacji miłości. Nowa nie musi oznaczać zawsze nowoczesna, pędząca w pogoni za światem. Nowa czyli lepsza, doskonalsza, piękniejsza, odmieniona przez wartości. Co roku rekolekcje gromadzą więc artystów, muzyków, plastyków, sportowców, dziennikarzy, polityków, działaczy społecznych, liderów wspólnot i animatorów, a także ludzi biznesu z całej Polski. Różnorodność pomysłów, doświadczeń i przeżyć pozwala w atmosferze wielkiej otwartości rozmawiać o Bogu, uwielbiać Go i inspirować się nawzajem do Dobra. Nastawieni na ten sam cel wszyscy nadają na tych samych falach. Dzięki temu, bez względu na różnice wieku czy wykonywaną profesję, uczestnicy tworzą wspólną platformę porozumienia, którą jest Bóg. Tę jedność w różnorodności najlepiej obrazuje wspólny śpiew podczas strefowych Eucharystii. Dzięki kilku próbom setki osób, wykorzystując swoje umiejętności, stają się jednym wielkim chórem.

Po trzecie – forma. Dla wszystkich tych, którym termin „rekolekcje” kojarzy się z nudnymi kazaniami, smutnym obliczem współtowarzyszy i kołaczącym się po głowie pytaniem: „długo jeszcze?”, Strefa Chwały stać się może doskonałą metodą odczarowania tej formy duchowego rozwoju. Sześć dni rekolekcji jest w przemyślany sposób wypełnionych konferencjami, modlitwą, codzienną Eucharystią, spotkaniami w grupach i koncertami, wśród których każdy znajdzie coś dla siebie. Strefa Chwały nie dzieli na głoszących i odbiorców, Kościół mówiący i słuchający. Każdy uczestnik jest równy, z każdym można porozmawiać, wymienić się myślami, wypić kawę lub gorącą czekoladę w MuzaCafe. Refleksja i wyciszenie przeplatają się z radosnym śpiewem uwielbienia, który jeszcze przez wiele dni po zakończeniu rekolekcji towarzyszy nam w życiu codziennym. Program Strefy Chwały jest dostosowany do różnych grup wiekowych, dlatego przyciąga całe rodziny. Swój czas mają dzieci i młodzież, pod czujnym okiem fachowej opieki spędzają dni na zabawach i twórczych działaniach. Obecność dzieci w sposób szczególny ożywia ten czas i miejsce, ich współuczestnictwo jeszcze bardziej podkreśla kierunek, w którym powinien patrzeć Kościół.

Strefa Chwały to przede wszystkim wejście w żywy Kościół, który nie znika po powrocie do swojego domu i rodzinnej parafii. A to za sprawą poczucia, że to ja jestem częścią, żywą tkanką tego Kościoła. Jeśli opieramy swoje życie o Ewangelię i chcemy dawać coś od siebie innym, dopóki nam się chce to Kościół wokół nas będzie żył. Jest to niewątpliwie największy sukces tych starosądeckich rekolekcji – zaszczepianie i pielęgnowanie w uczestnikach pewności, że w życiu trzeba iść naprzód i odważnie budować na ewangelicznym przekazie. Nasza twórczość w każdej z dziedzin życia jest odpowiedzią na Boże wezwanie, jest zagospodarowaniem tej przestrzeni, którą On nam daje i zawsze może być kanałem ewangelizacyjnym. A jeśli ktokolwiek miałby w związku z tym wątpliwości, niech przyjedzie na Strefę Chwały 2019 do Starego Sącza.

Powstań i żyj! Dobro wielką ma moc!
http://strefachwalyfestiwal.pl

11. #zabierzBoganaurlop

Po całym roku nauki i pracy, sukcesów i porażek wymarzonym momentem dla dzieci i dorosłych jest zasłużony wypoczynek. Rozpoczynamy czas urlopów i wakacji, które staramy się spędzać z bliskimi i znajomymi w taki sposób, jaki najbardziej nas relaksuje i daje nam najwięcej satysfakcji.

Zapomnieć o Bogu… Każdemu może się zdarzyć, bo przecież nawet święty Piotr zaparł się samego Jezusa. Nie jest to jednak argument, który w jakimkolwiek stopniu pomniejszałby winę, jaką niewątpliwie jest nieuczestniczenie w niedzielnej Mszy świętej. Zgodnie z brzmieniem pierwszego Przykazania Kościelnego, które jest uszczegółowieniem trzeciego Przykazania Bożego w niedziele i święta jest naszym obowiązkiem uczestniczyć we Mszy świętej. Katechizm Kościoła Katolickiego w wydaniu polskim z 1994 roku, dodaje dość znaczące uściślenie: „nabożnie uczestniczyć”. To wezwanie wierzących do poświęcenia niecałej godziny tygodniowo dla Boga zdaje się być niezbyt wygórowanym wymaganiem, zwłaszcza mając na uwadze ogrom troski i miłosierdzia, jakie Bóg kieruje w naszą stronę.

Zarówno Katechizm jak i Kodeks Prawa Kanonicznego zwraca uwagę na to, że jeśli istnieje poważna przyczyna, z powodu której nie można uczestniczyć w Mszy, wówczas należy przeznaczyć czas na indywidualną modlitwę w rodzinie. Wiemy dobrze, że jako poważną przyczynę wymieniamy na przykład chorobę lub pracę, której godziny wykonywania uniemożliwiają fizyczne uczestnictwo w nabożeństwie.

Zanim wyjedziemy na urlop, nie zapomnijmy więc sprawdzić gdzie w naszej okolicy są odprawiane Msze święte. Nawet zagraniczny wyjazd nie zwalnia nas bowiem z uczestnictwa w niedzielnych nabożeństwach, które są przecież ważne także wtedy, gdy uczestniczymy w nich i słuchamy w innym języku. Warto pamiętać także, że w krajach, w których nie jest odprawiana Msza święta w rycie katolickim łacińskim lub wschodnim, można uczestniczyć w Eucharystii niekatolickiego kościoła wschodniego. Nie zaleca się jednak w takiej sytuacji przyjmować komunii świętej, podobnie jak w krajach, w których odprawia się wyłącznie nabożeństwa protestanckie, które jednak są możliwością wysłuchania Słowa Bożego.

Odległość od rodzinnej parafii nie jest zatem żadnym argumentem tłumaczącym nieobecność na niedzielnej Mszy świętej. To zawsze jest kwestia naszych chęci i umiejętności wygospodarowania czasu. Jeśli odpuszczamy sobie Boga na wakacjach, to niestety łatwiej będzie nam również w ciągu roku pracy zrezygnować ze spotkania z Nim z powodu rodzinnej uroczystości, weekendowego wyjazdu, a wreszcie istnieje ryzyko, że wystarczającym powodem do nieobecności na Mszy będzie nasze lenistwo.

Sumienne uczestnictwo w Mszach świętych także podczas wypoczynku jest tym bardziej ważne, gdy obserwują nas dzieci. Jeśli widzą, że dorośli oprócz pogody na wakacjach sprawdzają pobliskie kościoły i godziny Mszy świętej, uczą się, że jest to naturalny element przygotowań do wakacji i wypoczynku. Bo od Boga nie bierze się urlopu…

Przydatne strony:

emigracja.chrystusowcy.pl
msza-online.net
kiedymsza.pl

10. #odpowiedzialnizamłodych

W imię odpowiedzialności. O czym mówimy dzieciom, młodzieży, jakie treści im przekazujemy podczas spotkań z nimi? Bardzo intensywnie dyskutowanym tematem swojego czasu było wychowanie seksualne dzieci, jego zasadność i konieczność od lat przedszkolnych. Podniesione zostały wówczas – słusznie – argumenty o niepotrzebnej seksualizacji, a zatem o niekoniecznym mówieniu dzieciom o rzeczach odległym dla nich, o bezzasadnym rozbudzaniu zainteresowania konkretnymi sferami życia. Zwracano uwagę rodziców i pedagogów, by mówili i tłumaczyli, jeśli dzieci pytają. Nigdy pytania małego człowieka nie można zostawić bez odpowiedzi. Równocześnie podkreślano umiejętność odpowiadania na konkretne pytanie, bez niepotrzebnego rozwijania tematu, by nie zmącić małych umysłów.

Chciałabym te rozważania i dyskusje odnieść do nieco innego tematu. Rekolekcje, świadectwa, autorytety, nawrócenia. Czy uprawnione jest mówienie do dzieci i młodzieży świadectw, których lwią część stanowi opowieść o staczaniu się, upadku i kontaktach z używkami, przestępstwami i grzechem?
Ilekroć słucham świadectw o nawróceniach z dna, z grzechu, o wyjściu z grup przestępczych i używek zastanawiam się czy ten przekaz, aby na pewno, trafia do właściwych ludzi. Jego założeniem jest zasada – nawet z największego bagna można się wygrzebać – oczywiście, że tak! ale dla osoby, która to bagno widziała dopiero tylko na fotografiach, może to brzmieć trochę jak zaproszenie: nie bój się, nawet jak pójdziesz na całość, to zawsze możesz wrócić. Tylko czy nam w chrześcijaństwie o to chodzi? Czy raczej powinniśmy wzmacniać postawę: nie daj się złu?

Zakładając, że podczas takich rekolekcji – szkolnych czy parafialnych – młodzież, która na spotkanie dotarła, nie jest z marginesu społecznego, nie ma wyroków za rozboje, a ich stałym miejscem pobytu jest dom rodzinny, a nie poprawczak, powinniśmy powiedzieć im raczej: jesteście na dobrej drodze, nie zmarnujcie tego!

Powrót do normalności po upadku jest wciąż – z perspektywy człowieka, który nie jest zdeprawowany, a w swoim życiu nie doświadczył spektakularnego upadku – tylko powrotem do normalności. Bohaterem ta osoba może być dla tych, którzy wciąż z dna nie mogą się podnieść, którzy nie potrafią się pozbierać. Dla innych – przeciętnych – młodych może stać się wzorem niesławnego już: „róbta co chceta!”

Chciałabym, żeby każdy mówca głoszący świadectwa znalazł odpowiednią grupę, do której będzie kierował swoje słowa. Jest – niestety – mnóstwo młodych i dojrzałych ludzi, którzy w swoim życiu wciąż znajdują się w sytuacji, z której nie potrafią znaleźć wyjścia. Przytłacza ich życie z używkami, uzależnieniami, przestępstwami. Oni potrzebują słowa wsparcia: „Dasz radę. Mnie się udało.” Ale to uda się tylko po odpowiedniej selekcji grup, trafieniu do konkretnych miejsc. Masowy przekaz musi skupiać się – według mnie – na przekazywaniu pozytywnej wizji chrześcijaństwa, mówieniu o możliwości bycia normalnych chrześcijaninem – może bez spektakularnych wzlotów, ale także bez druzgoczących upadków. Akurat w tej materii „bycie przeciętnym” nie jest wcale najgorszą opcją.

Nie chcę, by ktoś po tym poście zamknął tego bloga z myślą, że pani od religii jest przeciwna nawróconym głoszącym świadectwa. Nic bardziej mylnego! Apeluję jednak jako pedagog i wychowawca – w imię odpowiedzialności za słowo – myślmy co i komu mówimy, czy to w tym miejscu i czasie przyniesie korzyść (Por. 1Kor 6, 1).